Volg ons ook op facebook

Bastogne

01-01-2010

Zondag 14 februari vertrok het seniorenkorps van Jubal, om 8:00 voor een rit van 4 uur naar Bastogne. Optredens in het buitenland blijven altijd bijzonder, vooral de lange reis er naartoe, waarin de slechtste grappen worden afgewisseld met de sterkste verhalen.

In Bastogne zelf zat de sfeer er rond het middaguur al goed in. Diverse wagens en verklede mensen waren al begonnen met feestvieren. Wij konden ons omkleden in een sporthal, waarbij er voor de leden belegde stokbroden (een hele per persoon!) en drinken klaarstond. Dat was erg goed geregeld!

En toen de optocht… dat verliep anders dan normaal, maar we zaten dan ook in België. De route bestond uit het doorlopen van de hoofdstraat, heuvel op, met veel publiek aan de kant. Helaas liepen enkele leden voor “spek en bonen” mee: Myriam was een klein, maar cruciaal onderdeel van haar piccolo kwijt, en de saxofonen vroren vast waardoor er geen fatsoenlijke noot meer uitkwam.

De rest van de club ging onvermoeid en onverstoorbaar verder, niet gehinderd door de confetti en slierten die over hen heen werden gegooid. De kou maakte het voor de percussionisten ook niet makkelijker met spelen; de roffels en triolen kwamen er steeds moeizamer uit. Maar toch: Jubal zette haar beste beentje voor. Hey Baby werd hard gezongen, stokken vlogen door de lucht, en solo’s knetterden er uit.

Aan het einde van de hoofdstraat sloeg de optocht linksaf en toen…. ja… toen was het blijkbaar voorbij. Alleen wist drummajor Angelique toen niet wat er moest gebeuren en zo stonden we nog even te spelen in een zijstraat, voor Jacques avec le petit nom. De terugweg naar de sporthal verliep helemaal bijzonder. We moesten met een omweg terug, waarbij één van de organisatoren een binnendoor route door een park wist. Al spelende en in korpsformatie lopende, denderden we door het park, waarbij de schoenen wegzakten in de sneeuw. Al gauw werd het spelen niks meer en probeerde iedereen zo goed en kwaad als het kon het einde van het park te halen. Toen weer via enkele paadjes naar de sporthal om ons om te kleden, op te frissen en op te warmen. Helaas waren de deuren van de hal dicht toen we aankwamen en was er niemand met een sleutel. Dus maar wachten. Na 15 minuten kwam er eindelijk iemand aan en konden we ons voorbereiden op de weg terug.

De rit duurde ondanks de hevige sneeuwval niet veel langer dan normaal, met dank aan Steven die behendig doorreed. Uiteraard dineerden we bij 3 sterrenrestaurant McDonalds.
Rond tienen waren we terug. Moe na het lange weekend, moe vanwege de zware optochten, en met enkele tegenvallers: kapotte instrumenten, zere ruggen en kapotte handen.

Ondanks dat wij er met een minimale bezetting liepen, was het erg gezellig, zowel in de bus als tijdens de optocht! En gelukkig had Niels zijn ambi-pur meegenomen.

Klik hier voor alle foto's

Reageer op dit nieuwsbericht

Ga naar boven